faq

Moeilijk te beantwoorden, deze vraag. Vaak wordt gezegd dat teven ‘liever' zijn. Maar wat is lief? Teven zijn soms serieus en teruggetrokken, reuen soms knuffelig en vrolijk. Omgekeerd komt ook voor. Karakter kan per hond verschillen, reu of teef maakt daarbij niet uit. Dus in het algemeen valt hier nauwelijks wat zinnigs over te zeggen. Er zijn ‘reuen-mensen' die nooit anders willen dan een reu. Zo zijn er ook ‘teven-mensen'. Misschien is het maar gewoonte. Een teven-mens zou verrast kunnen zijn over hoe goed een reu hem bevalt, als hij die eens een keer probeerde, en omgekeerd. Chows vertonen als het goed is duidelijk geslachtstype. Dat wil zeggen dat de reuen er echt mannelijk en de teven uitgesproken vrouwelijk moeten uitzien. Het imposant leeuwachtige dat in het ras zit komt dus meestal het mooiste bij de reu tot uiting, en wie de optimale visuele Chow-beleving zoekt zou dus het beste voor een reu kunnen gaan. Maar mannelijke teven en vrouwelijk uitziende reuen zijn er natuurlijk ook.

Wat zijn praktische punten om op te letten bij de keus voor reu of teef?

Wat kan er nog meer meespelen bij een antwoord op de vraag reu of teef?
Teven worden twee keer per jaar loops. In die periode kan het voor jezelf, maar ook voor je mede-hondenbezitters, aangenamer zijn als je drukke uitlaatgebieden kunt mijden. Heb je die mogelijkheid? Er zijn mensen die een teef willen hebben maar die mag niet loops worden. Nuchtere types weten raad. Een teef die niet loops wordt? Dat heet een reu. Chowreuen hebben, als ze volwassen zijn, wel eens macho-neigingen ten opzichte van andere reuen. Ook hier is het weer de vraag hoe je woonomgeving is: of dat gedrag een rol speelt bij de manier waarop je de hond uitlaat. Chows zijn vanwege hun jachtlust en gebrek aan gehoorzaamheid moeilijk los te laten, dus misschien maakt het, omdat je hem toch aan de lijn moet houden, niets uit of hij aardig is tegen andere reuen of niet.

Als ik het nou echt niet weet, reu of teef?

Heb je geen idee wat het beste is, maak er dan ook geen probleem van. Dan leidt het lot – de beschikbaarheid van een bepaalde pup op een bepaald moment – je wel tot de juiste beslissing.

Ik heb al een Chow en denk over een tweede, is dat een goed plan?

Al zullen veel Chows honds gezelschap op prijs stellen, dat hoeft niet voor iedere Chow te gelden. Dus een hond erbij is lang niet voor elke hond een pretje. Maar vaak is het iets waarnaar de eigenaar zelf verlangt. En het kan zeker leuk zijn, een koppeltje. Omdat Chow-mensen vaak niets anders dan een Chow willen hebben is de tweede hond meestal ook een Chow.

De stap van geen hond naar een hond heeft ingrijpende gevolgen voor het leven van de eigenaar, maar die van een hond naar twee eveneens. De intieme één-op-één relatie, die een mens met zijn hondse metgezel hebben kan, verdwijnt, of verandert in ieder geval, met de komst van de tweede hond. Want twee honden hebben het in de eerste plaats druk met elkaar. Als baas van twee zal je meer moeite moeten doen om contact te maken, om aantrekkelijk voor de hond te zijn. Twee honden zijn een roedeltje en van jou wordt verwacht dat je die roedel leidt, vooral begeleidt. Met twee honden in huis moet je tactisch nadenken over eten geven, beloningen uitdelen, over speeltjes en het huis binnenkomen met de ene als de ander moest thuisblijven. Er wordt meer kennis van je verwacht over hondengedrag en meer handigheid om met de honden om te gaan. Meenemen op bezoek gaat met twee honden minder makkelijk dan met een, en een oppas voor twee vinden is ook moeilijker. Allemaal dingen om even bij stil te staan. Maar laat je niet ontmoedigen als je voelt dat je serieus aan hondengezinsuitbreiding wilt gaan werken.

Wat is, als ik twee honden wil, de beste combinatie?

Wat moet het dan worden?
De combinatie reu en teef heeft de beste kans van slagen, een reu en een teef verdragen elkaar meestal goed. Opletten alleen bij de loopsheid: dat het niet té goed gaat. Chows zijn echter bijna nooit lastposten. Een verblijf in de bench of achter een dichte deur pikt een Chow meestal zonder morren, zeker als je daar al op hebt geoefend vanaf de puptijd. Dus de honden twee maal per jaar gedurende twee, drie weken gescheiden houden hoeft geen problemen op te leveren.

Gaan twee reuen of twee teven ook goed samen?

Wat te denken van twee reuen of twee teven? Het is minder ideaal. Deze combinaties hebben de beste kans van slagen als de twee flink in leeftijd verschillen of als op een andere manier de rangorde op een natuurlijke manier duidelijk is (zoals bij vader/zoon of moeder/dochter). Toch is er altijd het risico dat twee reuen of twee teven zich ernstig aan elkaar gaan storen en slaags raken. Bijvoorbeeld als de jongste als jongvolwassene niet meer voor de oudste wil onderdoen. Reuen kunnen dan soms een nieuwe onderlinge balans vinden, die kunnen het zelfs ‘uitvechten'. Maar als teven eenmaal serieus ruzie hebben gekregen is het zeer de vraag of het ooit weer goed kan komen. Waarbij de kans op herstel van de vrede uiteraard afhankelijk is van de oorzaak van de ruzie.

Wat kan ik doen als mijn twee honden steeds ruzie maken?

Blijven je lievelingen bakkeleien, dan zul je iets moeten regelen, zoals ieder een apart circuit in huis geven, om de beurt in de kamer en in de tuin bijvoorbeeld. Als je er een bepaalde routine voor kunt vinden waarin elke hond aan zijn trekken komt, kan het heel leefbaar zijn. Anders zal een van de twee moeten worden herplaatst. Dat laatste kan behoorlijk frustrerend zijn, voor mens en hond.

Moet ik mijn hond laten castreren/steriliseren?

Normaal gesproken is er geen reden om je Chow standaard te laten castreren (bij teven vaak ‘steriliseren' genoemd). Ook al wordt de ingreep tegenwoordig door sommige dierenartsen wel voorgesteld als iets wat een zorgzame hondenbezitter voor zijn hond over moet hebben omdat het ‘beter' zou zijn. Opdat de teef geen mammacarcinoom krijgt bijvoorbeeld. Een afspraak ‘over een paar maandjes' wordt vaak al voorgesteld als de pup voor zijn cocktailenting komt. Een hond is het beste af als hij natuurlijk kan functioneren. Ook in de natuur doet niet ieder dier mee aan de voortplanting, dus ‘niet mee willen fokken' is op zich geen dwingend argument om de hond dan maar van testikels of eierstokken en baarmoeder te ontdoen. Castreren is: ingrijpen in de hormoonhuishouding. Die ingreep heeft gevolgen voor het totale functioneren van je Chow, dus niet alleen voor het voortplantingssysteem, waar je als eigenaar misschien geen plannen mee hebt of liever van af wilt.

Castreren is een zware ingreep. Die nodig kan zijn om het leven van de hond te redden. Bij een ernstige baarmoederontsteking, soms bij prostaatproblemen, ben je blij dat castratie mogelijk is. Dan is er dus een medische indicatie, en is de kwaal erger dan het middel.

Heeft castreren/steriliseren gevolgen voor mijn hond?

De volgende effecten van castreren zijn onder andere bekend.
- Gemakkelijk dik worden. Gecastreerde dieren moeten op dieet; kleinere porties en soms voer van andere samenstelling. Dit is het minste probleem, met enige aandacht is dit te regelen.
- Incontinent worden. Teven kunnen last krijgen van onwillekeurig urineverlies. Heb je geluk dan reageert je teef op medicijnen, die moet je dan wel een leven lang geven. Heb je pech, slaan medicijnen niet aan, dan wordt het veel wassen, de hond en de ligkleedjes, en wordt het te gek, dan moet je een héél naar besluit nemen.
- Verandering van de vachtconditie. Bij gecastreerde dieren kan de onderwol ontsporen, te zacht en te overvloedig worden, waardoor de hond er bol en pluizig gaat uitzien. Het te zachte haar laat niet makkelijk los, waardoor de rui langer duurt en moeilijker verloopt. Chows zijn hier gevoelig voor.
- Karakter en gedrag kunnen veranderen. Gecastreerde dieren kunnen inboeten op brille en fierheid. Dimmen van gedrag kan precies zijn wat men met castratie hoopt te bereiken. Maar of dat in de gewenste richting verloopt is niet te garanderen. Reuen die zich naar de smaak van de mens te bazig gedragen kunnen dat geleerd hebben, hormonen hoeven er geen rol bij te spelen. Je zou in dat geval met chemische castratie het effect van de ingreep kunnen uittesten. Bij knorrige, ‘bitchy' teven bestaat het risico dat castratie het onprettige gedrag juist zal intensiveren en of dat het geval zal zijn kan je helaas niet vooraf testen. Gecastreerde honden lopen het risico door complete soortgenoten niet meer voor ‘vol' worden aangezien. Dit kan vreemde reacties uitlokken.

Maar als ik nou echt niet ga fokken, is castratie/sterilisatie dan toch niet beter?

Bedenk je goed als er geen sprake is van een kwaal. Als castreren vooral ‘handig' lijkt. Want het kan immers handig uitkomen, als een teef niet meer loops wordt of een reu niet meer kan dekken. Castreren is een onomkeerbare ingreep. Zou je spijt krijgen vanwege de gevolgen, dan moeten jij en ook je hond daar mee leren leven.

Laat je dus uitgebreid voorlichten. De fokker van je hond heeft er zeker over nagedacht dus raadpleeg hem of haar, en uiteraard je dierenarts, en lees wat je vinden kan in de hondenliteratuur en op internet. De negatieve effecten hoeven niet op te treden, bij jouw Chow kan het reuze meevallen.
Maar als je wel met een of meer van de onbedoelde gevolgen te maken krijgt, is het goed te bedenken dat je bewust het risico hebt genomen. Dan zul je de consequenties hopelijk beter kunnen aanvaarden.